Aan Diederik Samsom

Beste Diederik,

Er waren twee redenen waarom ik hoopte dat jij de strijd van Lodewijk Asscher om het lijsttrekkerschap van de PvdA zou winnen.

De eerste: Lodewijk Asscher. Even afgezien van het feit dat al zijn plannen altijd en overal mislukken: hij is me te nep. Gladder dan een paling in een emmer snot.

De tweede: jij. Ik herinner me nog dat ik in de zomer van 2010 voor PowNed het radioprogramma Echte Jannen zou gaan maken. Wie was bereid de hoofdgast te zijn in een proefuitzending die nooit uitgezonden zou worden? Jij. Niks te winnen, toch deed je het. Zulke dingen vergeet ik niet. Evenmin als dat Jeanine Hennis (toen nog VVD-Kamerlid) het jaar erop ettelijke keren in haar joggingpak midden in de nacht naar Hilversum kwam rijden om zich zeven minuten lang live door Jan Roos en mij af te laten pissen.

Maar ik heb nu een probleempje met je.

Ik las namelijk in NRC Handelsblad in de voortreffelijke rubriek ‘Haagse Invloeden’ van de immer goed ingevoerde Tom-Jan Meeus dat je gek bent geworden.

Je laat je althans omringen door mensen die gek zijn geworden.

Ik citeer: “Samsom heeft deze strijd naar eigen zeggen altijd gewild. Naarmate de deadline naderde, liet hij intern merken dat het voor hem niet per se meer hoefde. Vanuit zijn omgeving kwamen pleidooien voor een gezamenlijke lijst met alle kopstukken – Samsom, Asscher, Dijsselbloem, mogelijk zelfs Timmermans.”

En bij die laatste naam ging bij mij het licht uit, Diederik.

Als jouw mensen serieus denken dat de PvdA gróter wordt door Frans Timmermans terug naar Nederland te halen, dan zijn ze de voeling met de mensen in het land echt definitief kwijt.

En dan druk ik me netjes uit. Mogelijk zelfs te netjes.

Groet,

JanD