Aan Danny de Munk

Beste Danny,

Gisteravond zat jij bij Jeroen Pauw.

In een lang item over de bagger die Sylvana Simons (wellicht kandidaat bij de Tweede Kamerverkiezingen voor DENK) via internet naar haar hoofd geslingerd krijgt, werd jou opeens om je mening gevraagd.

“Elke pannekoek, elke sukkel, die misschien niet eens werkt, zet er maar van alles op”, zei je.

En de schuldige kende je: Mark Rutte! “De schuldige in dit hele verhaal is eigenlijk de regering. De wetgeving loopt ver achter.”

En je zei ook nog hoe je er óók op zou kunnen reageren. “Mij interesseert het, op z’n Amsterdams gezegd, echt geen ene reet wat ze zeggen.”

Opeens wist ik het: je was gestuurd door NPO-baas Shula Rijxman!

Tussen beroepsgekwetsten als Sylvana Simons en de in dit soort gevallen onvermijdelijke sidedick Tofik Dibi had mevrouw Rijxman ‘de gewone man’, jou, gepositioneerd. De gewone man, die:

a) de juiste analyse maakt (werklozen en sukkels hoeven tegenwoordig niet meer in zichzelf te schelden, want ze kunnen het kwijt via hun PC);

b) de juiste schuldige aanwijst (de regering, want alles is de schuld van de regering en fuck het staatsrecht);

c) de juiste oplossing aandraagt (lekker laten lullen).

Vooral dat laatste sprak me aan, Danny.

Dat genoegen waarmee mensen er tegenwoordig mee te koop lopen dat ze bedreigd en zelfs beveiligd worden en dat hele theater dat ze er keer op keer omheen bouwen…

Slachtofferexhibitionisme.

Ik vind daar wat van. Bij de meeste mensen die er aan lijden, is namelijk sprake van een steekje los óf een dubbele agenda. Bij sommigen van allebei.

Groet,

JanD