Aan Chantal Janzen

Films en seriesFilms en series

Beste Chantal,

Ik vind het altijd top als vrouwen het voor elkaar opnemen.

Dus toen jij vrijdagavond bij ‘Jinek’ op de bres sprong voor vrouwen die het helemaal te gek vinden om bij dertig graden Celcius met een hoofddoek  op te fietsen en voor vrouwen die zichzelf geheel uit eigen wil helemaal willen verstoppen onder een boerka, dacht ik: wat goed dat Chantal het ook voor die vrouwen opneemt!

Er was natuurlijk weinig in te brengen tegen Erica Renkema’s verklaring bij Jinek over de onderdrukkende werking van dergelijke door het geloof, de cultuur en agressieve broertjes opgelegde kledingvoorschriften.

En dat “Maar lieve Erica, dat kan jij niet zeggen!” klonk ook wat eh… fout.

Maar dat je je best deed, vond ik in het kader van de solidariteitsgedachte een mooi signaal.

Ik vroeg me wel meteen af of ik tot vrijdag iets van je gemist had.

Toen Theo van Gogh werd afgeslacht door Mohammed Bouyeri was je pas 25 en speelde je rolletjes in films als ‘Fighting Fish’ en ‘Feestje!’ Misschien iets te onbekend nog om als voorvechtster van de vrijheid van meningsuiting op het podium te springen.

Bovendien was Theo van Gogh geen vrouw.

Ayaan Hirsi Ali wel.

Toen zij in 2006 (jij presenteerde de ‘Staatsloterij 100.000 euro Show met Carlo Boszhard) ons land moest ontvluchten omdat ze de vrouwenonderdrukking in de islam aan de kaak stelde, hoorden we jou… nergens.

Shirin Musa is ook een vrouw.

Toen zij in 2011 de organisatie ‘Femmes for Freedom’ oprichtte, die strijdt tegen ‘huwelijkse gevangenschap’, eerwraak, kindhuwelijken en polygamie,  was het natuurlijk prachtig geweest als een blozende blonde meid als jij zich spontaan had gemeld als ambassadrice. Zeker omdat je toen al een televisiester was, die net de overstap had gemaakt van de AVRO naar RTL4. Maar blijkbaar had je toen nog niet zo de behoefte te tonen hoe solidair je bent met vrouwen.

Lale Gül is ook een vrouw.

Toen zij dit jaar in de shitstorm van bedreigingen belandde omdat ze een boek had geschreven waarin ze afstand nam van het onderdrukkende geloof waarin ze was opgevoed, heb ik jou volgens mij óók al nergens gehoord om het voor die meid op te nemen.

In Afghanistan wonen ook vrouwen.

Toen de Taliban de klok daar dit jaar zeven eeuwen terugdraaiden en vrouwen weer tot derderangs burgers degradeerden (na de mannen en de geiten), hield jij je mooie mondje ook dicht, terwijl je inmiddels zelfs een eigen blad runt, dus je niet eens meer op een podium elders hoeft te wachten om je rol in het maatschappelijk debat te pakken.

Tenslotte: Maxime Meiland is ook een vrouw.

Toen zij én haar dochtertjes vrijdag naar aanleiding van een uitspraak over hoofddoekjes van ene Dilantuanaa dingen te horen kreeg als “Kanker racist dat je bent ik hoop dat je kanker kind dood gaat lelijke kanker hoer” en “Ik hoop dat je kanker krijgt inclusief je kind en als ik dood bent kom ik nog ff een keer op je graf pissen” en “Ik wens je kind de dood toe en ik hoop dat ze ongeneselijk ziek wordt lelijke kanker baby ook” las ik één zinnetje van jou niet richting de viespeuk die dat schreef: “Maar lieve Dilantuanaa, dat kan jij niet zeggen!”

En ik weet ook wel waarom we jou niet horen over dát soort misstanden, maar wel over het waanidee dat moslimvrouwen níets liever dan een boerka willen dragen.

Omdat je een hypocriete deuger bent.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje! Vond ik écht bij je passen 🙂

UPDATE Een berichtje naar Maxime is gezien je ambassadeurschap van het Prinses Máxima Centrum voor kinderoncologie wel het minste wat je zou kunnen doen.

2 thoughts on “Aan Chantal Janzen

Comments are closed.