Aan toekomstig EU-baas Mark Rutte

Meneer Rutte,

Instinctief heb ik altijd een bloedhekel gehad aan Jean-Claude Juncker, de voorzitter van de Europese Commissie.

Ik weet dankzij u eindelijk hoe dat komt: zijn rugpijn.

Al dat kleffe gezoen van minister-presidenten, dat merkwaardige salueren naar u, dat slaan in al die gezichten als ie Europese leiders ontvangt, dat gewoel in het peenhaar van Guy Verhofstadt, dat gewankel voor het oog van de camera’s, nu ook weer bij de NAVO-top, het was zo beweerde u stellig allemaal het gevolg van… zijn rugpijn.

Dus dáárom moet ik ‘m niet.

Mijn moeder en haar broers en zussen werden veel te jong wees, omdat hun moeder werd doodgereden door een man die te veel rugpijn had. Mijn opa van vaderskant werkte jarenlang als kastelein bij De Gouden Leeuw op Oud-IJsselmonde en die zag dagelijks wat te veel rugpijn kon veroorzaken: geldzorgen bij gezinnen en kinderen die hun vader uit de kroeg moesten halen.

Ik ben dus opgevoed door ouders die een afkeer hadden van mensen met te veel rugpijn. De ene keer in mijn leven dat ik zo veel rugpijn had dat ik kotsend boven de toiletpot hing, uitgerekend de nacht voor mijn eerste havo-examen, zei mijn vader: “De volgende keer dat je te veel rugpijn hebt, kun je je koffer pakken.”

En eerlijk is eerlijk: het is mijn ouders gelukt. Ik kan niet lachen om mensen die zich anders gaan gedragen als ze te veel rugpijn hebben. Ik vind ze gênant. Als je rugpijn nodig hebt om vrolijk te worden, vind ik je een neppert. En als je van rugpijn juist boos wordt, vind ik je helemaal een zak stront.

Jean-Claude Juncker is een zak stront die zelfs tijdens een fucking NAVO-top niet het fatsoen heeft om éven geen rugpijn te nemen.

Als ie morgen dood neervalt omdat zijn lever het begeeft, zal ik er geen traan om laten.

Moet ie maar niet zo veel rugpijn hebben.

Groet,

JanD

 

Aan de minister-president

Vakantie!

Meneer Rutte,

Even over dat ‘Europese migratiebeleid’ waar u later deze week ‘namens Nederland’ braaf uw handtekening onder gaat zetten om de fat white behind van Angela Merkel te redden.

Als ondernemingen als Artsen zonder Grenzen (bekend van medewerkers die vrouwen in arme landen dwingen tot seks in ruil voor medicijnen) vlak voor de kust van Libië 600 stoere zwarte mannen inladen op één van hun cruiseschepen, zitten daar gemiddeld 42 echte vluchtelingen en 558 economische gelukszoekers op.

Voor normale mensen zou het feit dat slechts 7 procent van al die stoere zwarte mannen een echte vluchteling is reden zijn om in plaats van een ‘Europees migratiebeleid’ een beleid te ontwikkelen waarbij die 558 stoere zwarte mannen aan de poort worden tegengehouden. Dan gáát die hele gelukszoekersindustrie van Artsen zonder Grenzen-achtigen, asieladvocaten en deugvrijwilligers maar naar de knoppen. De toekomst van onze kinderen en kleinkinderen is belangrijker dan die handel en het goede gevoel van vrouwen met uitgroei en andere onbenullen die denken dat iedereen recht heeft op ons leven, ons land en ons geld (want grenzen zijn ook maar een sociaal construct en eerlijk moeten wij alles delen).

Helaas gaan normale mensen er niet over.

Ik zag eerder deze week de ongekozen voorzitter van de Europese Commissie, Jean-Claude Juncker, naar u salueren (LOL). Daarna omhelsde u elkaar en gaf u hem voor het oog van talloze camera’s twee zoenen op de wang. Ik zeg niet dat u hem het liefst meteen op zijn buik had gegooid om hem eens stevig achterlangs te nemen, maar van schaamte of gene was ook bepaald geen sprake. U schijnt het volkomen normaal te zijn gaan vinden dat deze Korsakov-patiënt een serieuze machtsfactor is en zich op allerlei podia keer op keer misdraagt.

Aan dat soort lui (Juncker, Timmermans, Verhofstadt, Sargentini) zijn we dus overgeleverd en op jacht naar uw volgende baan, in Brussel, doet u gewoon vrolijk met ze mee.

De vraag is niet hoeveel stoere zwarte economische gelukszoekers er de komende jaren naar Nederland komen, maar wanneer de eerste boot van zo’n Artsen zonder Grenzen-achtige ferry uit Libië aankomt in Rotterdam of Amsterdam.

Waarbij ik overigens zou denken dat ze in Amsterdam het best op hun plaats zijn.

Daar is voor het verwennen van uitvreters immers het meeste enthousiasme in de plaatselijke politiek.

Groet,

JanD

PS. Onze leden hebben kennis kunnen maken met de ware Timmerfrans 🙂