Aan Willem-Alexander

Pampers

Beste Willem,

Ik zag minister-president Mark Rutte. Ik zag minister Edith Schippers. Ik zag prins Pieter-Christiaan. Ik zag de fucking zelfbenoemde onderkoning van het Groot Europeesche Rijk, Frans Timmermans.

Maar ik miste jou.

Gisteren stond het Nederlands vrouwenelftal voor het eerst in de finale van een Europees kampioenschap. De dames konden – op hun eigen niveau – geschiedenis schrijven.

En jij was er niet bij.

Nu is Enschede qua leuk geen Rio, Peking of Sydney, maar je had er gewoon bij moeten zijn. Daar word je voor betaald. Vorstelijk. We betalen ook voor een vliegtuig dat altijd voor je klaar staat. Je kunt zelf vliegen. Afgelopen donderdag om even na half elf wist je: zondag 17.00 uur, EK-finale. In eigen land! Alle tijd om, vanaf welk vakantieadres ter wereld ook, tijdig op de tribune te zitten.

Maar je verdomde het, Willem.

You had one job.

And you blew it.

Je kunt het nog een klein beetje goedmaken door vanavond onverwacht op te duiken bij de huldiging in Utrecht. Maar ook dan zul je vast niet kunnen van je vrouw.

Sukkel.

Groet,

JanD

PS. Even zuiver hypothetisch: als je je ‘onderdanen’ wilt begrijpen: dit helpt. En geef Erland Galjaard ff een belletje