Aan Lee Towers

Beste Leen,

Allereerst wil ik ook jou nog feliciteren met het kampioenschap van Feyenoord. Dat we dat nog een keer mochten meemaken, hè?

Maar ik kom terzake.

Je bent misschien wel de liefste man van Nederland. En daarom durven de mensen blijkbaar niet eerlijk tegen je te zijn. Ze willen je niet kwetsen. Dat wil ik ook niet, Leen.

Maar ik zag je zondag live in De Kuip. En ik zag je op het balkon van het stadhuis. En ik zag je bij De Wereld Draait Door. En ik zag je gisteravond bij RTL Late Night.

“Laat je hoooooruh!”

“Kom op, jongens!”

En dan dat heerlijke ‘You’ll never walk alone‘.

Elke keer krijg ik weer een brok in mijn keel. Want ik ben natuurlijk ook een Feyenoorder.

Op 10 mei 2009 was je er bij toen een helikopter verzorger Gerard Meijer voor de laatste keer van het veld haalde in De Kuip. Gerard was 73 jaar toen hij stopte als verzorger. Na een dienstverband van 51 jaar. Waarvan het de laatste paar jaren pijn aan de ogen deed als Gerard het veld op moest om een speler te verzorgen. Op de tribunes werd gejuicht, Gerard zwaaide enthousiast met zijn handdoekje, maar eigenlijk kon het niet meer. Alleen: niemand durfde hem dat te vertellen. Ik dacht in die jaren weleens, vanaf vakkie DD: die wil natuurlijk afscheid nemen met een kampioenschap. Maar dat kwam er maar niet.

Nu is dat kampioenschap er wel.

En doet Dirk Kuijt iets prachtigs: stoppen op het hoogtepunt. Mooier wordt het niet.

Ik adviseer jou, met pijn in mijn hart: word geen Gerard, Leen.

Doe als Dirk.

De lijn tussen toegejuicht en uitgelachen worden is dun.

Denk er eens over na. Is de Open Dag geen mooi moment om ín de helikopter te stappen?

Groet,

JanD

PS. Eigenlijk had ik een briefje aan Jeanine Hennis willen schrijven. Maar tegen een muur lullen gaat vervelen.

 

Reizen algemeen