Aan Erik de Vlieger

Beste Erik,

Wat ben je toch een ongelooflijke rat.

NRC Handelsblad heeft een geweldige scoop. Russische internettrollen, zo ontdekte de krant na uitgebreid onderzoek, hebben in 2016 en 2017 de Nederlandse en Belgische Twitter-gebruikers gebombardeerd met wel 940 tweets. Daarmee wilden ze het anti-islamsentiment aanwakkeren. Of de verslaggevers Reinier Kist en Rik Wassens de Pulitzer Prize winnen met deze geweldige ontdekking.

Enfin, wie komt het feestje van NRC Handelsblad weer verstoren?

Erik de Vlieger.

Want jij wees er triomfantelijk op dat we de NRC-redacteuren en –columnisten (en hun soortgenoten van de Volkskrant) niet horen over het feit dat de Europese Unie precies dezelfde trucs toepast als de Russen.

In Brussel begon de trollenfabriek al in 2013 te draaien, ter gelegenheid van de vorige verkiezingen van het Europees parlement in 2014. De Britse krant The Telegraph had het ontdekt en omdat de hoofdredactie even vergat wie in Hilversum de salarissen betaalt, haalde het bericht zelfs de website van de NOS.

Alles wat NRC (tot grote vreugde van de eurofielen in Brussel en Den Haag) ontdekte over Russische internettrollen, deden EU-internettrollen dus al in 2013.

En laten we elkaar geen mietje noemen: doen de EU-internettrollen ook de komende tien maanden, want er komen weer verkiezingen voor het Europees Parlement aan en ‘eurosceptici’ moet wederom de mond worden gesnoerd.

Zo haal je toch alle glans van die NRC-scoop af, Erik?

Je had toch ook kunnen wijzen op een veel dieper liggend probleem? Waarom zijn Nederland en België zo onbelangrijk voor de Russen zijn dat uit die gigantische ‘trollenfabriek’ maar 1,29 tweets gemiddeld per dag in onze taal komen rollen?  Waarom blijven onze politici en media dat doorzichtige -en  gezien het marginale aantal tweets feitelijk door NRC juist weerlegde- verhaal over beïnvloeding van de Nederlandse bevolking door de Russen er toch steeds in pompen bij de bevolking? Voor welke volgende censuurstap worden de geesten rijp gemaakt?

Maar jij moest weer Belgen pesten.

Groet,

JanD

Sale NL 

Van Kees, aan de rechtse mensen

Beste rechtse mensen,

Rellen in Franse steden nadat Frankrijk wereldkampioen voetbal was geworden? Winkelruiten ingegooid en winkels geplunderd? Politie bekogeld met glas en stenen? Traangas en waterkanonnen ingezet om ‘het tuig’ te stuiten? De Champs-Élysées schoongeveegd om de orde te herstellen?

Mijn broer Jan stuurde gisteravond allemaal Twitter-berichten naar me door met die strekking.

Ik word daar zo moedeloos van.

Het was een feest!

Neem de New York Times.

Prima krant toch?

Veelvoudig winnaar van de Pulitzer Price.

Met als motto: “The truth demands our attention”.

Vannacht om twee uur Nederlandse tijd verscheen bij die krant Het Definitieve Verhaal over Frankrijk. Geschreven door liefst drie verslaggevers, Elian Peltier, Alissa J. Rubin en Aurelien Breeden.

Ik raad iedereen die gelooft dat Frankrijk gisteren een soort oorlogsgebied was aan om verder te lezen.

“The cheers could be heard all the way from Calais to Marseille when the final second ticked past and France was the indisputable victor of the 2018 men’s soccer World Cup final on Sunday.

Cars honked, noisemakers went off and smoke bombs sent blue, red and white streams into the air. French flags appeared at windows, thrown over people’s shoulders and flying out of car windows, against the backdrop of an enormous one rippling from the Arc de Triomphe. People jumped onto car roofs, and crowds filled the Champs-Élysées.

But it was in low-income suburbs outside Paris with names like Bondy, Suresnes and Lagny-sur-Marne, places that many of the French team’s star players call home, that the elation seemed to be about more than winning the game.

“Once in a while, we are united, we are one country, one people,” said Linda Bourja, 41, who postponed her summer vacation in Brittany to watch the final in Bondy, a predominantly immigrant suburb outside Paris where the 19-year-old soccer superstar Kylian Mbappé grew up.

“That doesn’t happen too often, true — it should happen more, true,” she added. “But today is a day for all of us, for Mbappé, for Bondy, for France, wherever we’re from.”

Women in hijabs cheered alongside a priest; families with children in their arms and teenagers with the red, white and blue of the French flag painted on their cheeks jumped up and down. People broke into “La Marseillaise,” the national anthem; some hugged one another; and others climbed onto rooftops, waving flags.

On the Champs-Élysées, young men clambered onto bus stop shelters and kiosks as police officers in riot gear kept a watchful eye at intersections. Television crews trying to conduct an interview were mobbed by joyous fans who crowded into the shot. Fans walking from Place de la Concorde toward the Arc de Triomphe chanted, “We are the champions.”

Hours after the match ended, the crowds were still shoulder to shoulder, cheering and re-energized by the projection of each player’s name, face and hometown onto the Arc de Triomphe.

There was near delirium.

A crowd almost 100,000 strong in front of the Eiffel Tower looked from a distance like a vast patchwork quilt on the move as it flowed toward the Champs-Élysées, where it was so crowded that it was hard to walk.

Spectators flocked to bars and cafes, as well as to the 230 “fan zones” across France, some with more than a half-dozen giant screens showing the game. The one on the Champ de Mars, at the base of the Eiffel Tower, accommodates 90,000 people.

Set up in small towns as well as in the larger cities of Paris, Lyon, Marseille and Bordeaux, the zones were a way for almost anyone to have a free seat to view the game, even those who could never afford to attend one in person.

With so many in the streets and excitement at a fever pitch, some urban bus lines halted service to stop people from trying to ride on the bus roofs, and many taxis stayed home for the same reason. In Paris, the police used tear gas to disperse overflow crowds near the fan zones.

France had put almost its entire security forces on duty, said Interior Minister Gérard Collomb, including 12,000 on the streets of Paris and around 110,000 deployed nationwide.

In Marseille, fans had gathered on the Vieux-Port, the Mediterranean city’s natural harbor, and some jumped into the water when France won.

Further inland, in Aix-en-Provence, the usually tranquil Cours Mirabeau was packed with supporters. In Lyon, fans flooded the central Place Bellecour, even as a rainstorm threatened to dampen the city. And with vacation season in full swing, travelers at campsites and rental homes on the French Riviera crowded around televisions to watch the game.

Aussan Benaissa, 40, who watched the match in Paris with his 8-year-old son, said he felt a special pride in the star turns by the young players from the suburbs. It was a moment to be proud of being an immigrant — his father was from Algeria — instead of feeling like an outsider.

“These are young men whose parents were from northern Africa,” Mr. Benaissa said. “We feel more French with them.”

In Bondy, even before the final whistle blew, Wael Benzoura, 8, anticipated the joy: He started dancing on his mother’s shoulders. She had painted the number 10 and the name Mbappé on his back in honor of her son’s favorite player.

“We are champions,” said Wael’s mother, Fatima Benzoura, 29, smiling. “I just can’t believe what’s happening.”

“What a message to the world,” Ms. Benzoura added. “Look at what Kylian has done. Look at what the French have just accomplished.”

Zie je wel? Eén heel groot feest dat van alle inwoners van Frankrijk één maakte. En een heel klein beetje traangas ingezet om fans te verspreiden bij fanzones waar het te druk was.

Liberté, Égalité, Fraternité.

Vrijheid, gelijkheid, broederschap.

Al het andere: rechts wensdenken.

Angst voor mensen met een ander geloof en een ander kleurtje.

Het wordt tijd dat Europa die ophitsmedia eens een beetje gaat indammen. Dat is geen censuur, dat gebeurt dan uit liefde voor de Europese bevolking.

Maar maak dat mijn broer Jan maar eens wijs.

Hartelijke groet,

Kees Dijkgraaf

 

Aan toekomstig EU-baas Mark Rutte

Meneer Rutte,

Instinctief heb ik altijd een bloedhekel gehad aan Jean-Claude Juncker, de voorzitter van de Europese Commissie.

Ik weet dankzij u eindelijk hoe dat komt: zijn rugpijn.

Al dat kleffe gezoen van minister-presidenten, dat merkwaardige salueren naar u, dat slaan in al die gezichten als ie Europese leiders ontvangt, dat gewoel in het peenhaar van Guy Verhofstadt, dat gewankel voor het oog van de camera’s, nu ook weer bij de NAVO-top, het was zo beweerde u stellig allemaal het gevolg van… zijn rugpijn.

Dus dáárom moet ik ‘m niet.

Mijn moeder en haar broers en zussen werden veel te jong wees, omdat hun moeder werd doodgereden door een man die te veel rugpijn had. Mijn opa van vaderskant werkte jarenlang als kastelein bij De Gouden Leeuw op Oud-IJsselmonde en die zag dagelijks wat te veel rugpijn kon veroorzaken: geldzorgen bij gezinnen en kinderen die hun vader uit de kroeg moesten halen.

Ik ben dus opgevoed door ouders die een afkeer hadden van mensen met te veel rugpijn. De ene keer in mijn leven dat ik zo veel rugpijn had dat ik kotsend boven de toiletpot hing, uitgerekend de nacht voor mijn eerste havo-examen, zei mijn vader: “De volgende keer dat je te veel rugpijn hebt, kun je je koffer pakken.”

En eerlijk is eerlijk: het is mijn ouders gelukt. Ik kan niet lachen om mensen die zich anders gaan gedragen als ze te veel rugpijn hebben. Ik vind ze gênant. Als je rugpijn nodig hebt om vrolijk te worden, vind ik je een neppert. En als je van rugpijn juist boos wordt, vind ik je helemaal een zak stront.

Jean-Claude Juncker is een zak stront die zelfs tijdens een fucking NAVO-top niet het fatsoen heeft om éven geen rugpijn te nemen.

Als ie morgen dood neervalt omdat zijn lever het begeeft, zal ik er geen traan om laten.

Moet ie maar niet zo veel rugpijn hebben.

Groet,

JanD

BRIEFJE VAN JAN – Aan Guy Goebbels II

Meneer Verhofstadt,

Ik schreef in mijn leven duizenden columns en columnpjes en van maar eentje heb ik spijt.

Het was op 11 november 2014 in het dagblad Metro en hij ging over de Nederlandse zangeres Trijntje Oosterhuis, die voor haar deelname aan het Eurovisie Songfestival de naam ‘Traincha’ had aangenomen.

Dit was ‘m:

Slim waifcha

Verdomd slim van Trijntje Oosterhuis om zo’n ghetto-naam als Traincha te nemen als nom de plume voor haar optreden in de halve finale van het Eurovisie Songfestival van 2015. Want nu gaat de aandacht tenminste niet uit naar haar dikke reet, haar schele rotkop, haar zeikerige kutaccent, haar Facebook-blooper met die euro per like, haar gemene smoelwerk én het feit dat ze ons land – namens alle heteromannen zeg ik: GODDANK! – na twee veel te succesvolle jaren met rockbitch Anouk en die aanstellerige boerentrien en die nepperd-met-zijn-malle-hoedje op zeker niet in de finale weet te zingen.

Ik heb de volgende dag op dezelfde plek in dezelfde krant meteen mijn excuses gemaakt, want ik vind dat je mensen niet op hun uiterlijk moet pakken.

Vandaar dat ik het alle keren dat ik over u schreef nooit heb gehad over uw rotkop in het algemeen en dat door een blinde kapper geknipte peenhaar en dat wegens een genetisch defect roekeloos geplaatste gebit in het bijzonder.

Dat is maar de buitenkant.

Gisteren werd de president van de Verenigde Staten met instemming van moslimbroeder Sadiq Khan, de burgemeester van Londen, bij zijn bezoek aan de NAVO-top voor schut gezet door een zes meter hoge ballon bij het Britse parlementsgebouw te laten vliegen van een baby in een luier met het hoofd van Trump. Waarop u twee foto’s twitterde met de tekst: “So this is what Trump was looking for. Mystery solved!”

Toen wist ik dat je soms best een uitzondering mag maken.

Namelijk als de binnenkant net zo rot is als de buitenkant.

Of, zoals in uw geval, nog rotter.

En Hans van Baalen (VVD), Gerben-Jan Gerbrandy (D66), Jan Huitema (VVD), Matthijs van Miltenburg (D66), Carline Nagtegaal (VVD), Marietje Schaake (D66) en Sophie in ’t Veld (D66) moeten zich doodschamen dat ze u niet afzetten als fractievoorzitter van hún ALDE-fractie in het Europees Parlement.

En ja, ik weet dat de eerste Europarlementariër met enig schaamtegevoel nog geboren moet worden.

Maar zoals Nelson Mandela al schreef: “Hoop is een krachtig wapen.”

Hopelijk zet het Europese kiezersleger u én uw Nederlandse ja-knikkers op 23 mei 2019 voor het spreekwoordelijke vuurpeloton.

Groet,

JanD

PS. Als ik wist hoe ik een prijstoeslag voor gevaarlijke gekken kon instellen betaalde u het tienvoudige.

Aan Frans Weisglas

Beste heer Weisglas,

Ik moest gisteren hard om u lachen.

U had gelezen dat dictator Erdogan wil dat Turkije zo snel mogelijk toetreedt tot de EU.

En u twitterde: “Wat is ‘forget it’ in het Turks?

Nou, ik zal u vertellen hoe het gaat.

De komende paar jaar zullen alle volkomen terechte bezwaren die de EU heeft tegen die islamitische schurkenstaat als sneeuw voor de zon verdwijnen.

Niet omdat dictator Erdogan opeens een echte democraat wordt, in een land waar de verkiezingen eerlijk verlopen. Niet omdat de honderdduizenden rechters, professoren, politici, journalisten en andere vermeende tegenstanders die dictator Erdogan sinds 2016 heeft laten vastzetten en uit hun ambt heeft gezet opeens netjes behandeld gaan worden. Niet omdat de Turkse Koerden door dictator Erdogan opeens als volwaardige staatsburgers worden gezien. Niet omdat dictator Erdogan zichzelf toch maar wat minder macht geeft en niet langer eigenstandig zijn schoonzoon tot minister van Financiën kan benoemen.

Wel omdat dictator Erdogan anders die vluchtelingendeal met de EU opblaast en de sluizen naar West-Europa wijd open zet voor economische gelukszoekers, die tot hun dood op onze zakken komen teren. En erger: voor verdere groei en bloei van de politieke islam.

Van wat die ons brengt hebben we gisteren ook een voorproefje kunnen zien in een filmpje dat op internet circuleert van een ‘interview’ van Algemeen Dagblad-medewerker Ismaïl Ilgün met DENK-voorman Tunahan Kuzu. Als wij, de autochtone bevolking, dat getoeter, dat gedrein, dat gedreig en die gestaag toenemende islamisering niet accepteren, dan “rotten we maar op”.

Dictator Erdogan kan dus twee vliegen in één klap slaan: West-Europese landen financieel ontwrichten én onze vrije westerse samenleving naar Allah’s hand ‘hervormen’.

En dat zal hij met steun van 73 procent van de Nederturken die hier al zijn niet nalaten te doen.

Dus wat ‘forget it’ in het Turks is?

Dat is: “Wir schaffen das”.

Met uw eigen politiek leider Mark Rutte als de man die in Nederland “Vergeet het maar” roept en het in Brussel gewoon gaat regelen omdat het moet van Merkel en Macron.

Hartelijke groet,

JanD

PS. Tijd voor uw memoires? Gebruik de kortingscode ‘markrutteismijngoeroe‘. Scheelt u 19,84 euro.

Sale NL