Aan Asha ten Broeke

Back to School 2017

Lieve Asha,

Mijn excuses!

Ik heb vrijdag helemaal je column in de Volkskrant over dat gendergeneuzel gemist.

Of had je wel een verrassend onderwerp? 

Het maakt mij trouwens geen ene reet uit hoe mensen zichzelf willen noemen. ‘Homo’? Mij best. ‘LGBT’er’? Doen! ‘Interseksueel’? Welja! ‘Geboren in het lichaam van een meisje’? Be my guest!

Soms moet ik even googelen, want je wilt toch op de hoogte blijven waar hokje 97 van het genderbingo-formulier precies voor staat. Had ik gisteren, toen jij op Facebook opeens schreef dat je ‘queer’ bent (ik kende je als ‘Asha’). Maar uiteindelijk zal me dat ook jeuken, welk etiket jij op je mooie voorhoofdje plakt. Het is jouw voorhoofdje.

Ik heb alleen één verzoek aan je.

Wil je mij dan ook mezelf laten noemen wat ik ben?

Dus flikker een eind op met dat Engelse woord ‘cis-person’, dat de Duitse seksuoloog Volkmar Sigusc in 1991 bedacht als tegenhanger van ‘transgender’. Ja, mijn seksuele identiteit komt overeen met het biologische geslacht waarmee ik geboren ben.

Maar in mijn wereld heet dat ‘man (en hetero)’.

En dat blijft zo.

Net als ‘Daesh’ ‘Islamitische Staat’ blijft.

Er zit namelijk een grens aan mijn tolerantie voor drammerige dozen.

Dikke kus!

JanD

PS. Ja, ‘lieve Asha’ en ‘dikke kus’ kun je uitleggen als ‘virtuele aanranding’ en ‘voorhoofdje’ als male supremacy’. Hier vind je de contactgegevens van mijn adverteerders.

 

Aan mijn 244 donateurs

Solden

Lieve mensen,

Ik ben jullie onwijs dankbaar!

Nog een paar uur en dan loopt mijn crowdfundingactie bij Voordekunst af.

Jullie hebben me in staat gesteld om een boekje te gaan maken met herinneringen, wat ik noemde ‘een ode aan onze ouders, de jeugd van vroeger en de tijdgeest’.

Ik schrijf al een paar jaar twee op de actualiteit gerichte ‘columns’ per dag. Eentje van 99 woorden en dit ‘Briefje van Jan’.

En ik verzaak nooit.

Toen op 9 juni behoorlijk plotseling mijn moeder overleed, moest ik beslissen wat ik op 10 juni zou doen. Gewoon doorgaan? Ik kan als geen ander focussen, maar ben ook een mens. En bekend met de term ‘ongepast’.

Ik besloot tamelijk spontaan om tot en met de dag van mijn moeders crematie geen ‘Briefje van Jan’ te maken. Probleem opgelost. Verder besloot ik de 99 woorden te gebruiken om herinneringen op te schrijven. Aan mijn moeder, mijn vader, mijn jeugd. Kon niemand problemen mee hebben en mij hielp het.

Na een paar dagen kreeg ik steeds vaker te horen dat vooral veertigers, vijftigers en Bas Paternotte zich in veel dingen herkenden en dat ik absoluut door moest gaan met die herinneringen. De man die mij ooit als 18-jarige de journalistiek in haalde en die mij soms wat eh… druistig vindt, Frank Hitzert, schreef: “Eindelijk de zachte kant van Jan Dijkgraaf”. Anderen zeiden: “Je moet er een boekje van maken”.

Ik zeg niet dat ik helemaal helder was toen ik, nog midden in die eerste week na het overlijden van mijn moeder, besloot dat dan maar te gaan doen. Ik wist wel meteen dat ik geen halfjaar wilde wachten op de volgende brochure van een uitgever om dan in de zomer van 2018 eens in de winkel te liggen (nog afgezien van het feit dat ik überhaupt geen tijd en vooral zin had om met dit idee te gaan leuren bij mensen met hartslag 40). En ik dacht: als er behoefte aan dat boekje is, dan moeten ‘de mensen’ dat maar bewijzen. Crowdfunding dus. Ik, cijferfetisjist, besloot: 99 stukjes van 99 woorden, dus een doelbedrag van 99 99 euro. Dan hoefde ik niet te bezuinigen op vormgeving en uitvoering.

Als ik het doel niet haalde, was de conclusie: er is geen behoefte aan zo’n boekje, van mij. Niemand was mij iets verplicht, dus het ging om het idee en om sympathie.

Mij was bekend dat je iedereen de moeder moet spammen om een crowdfundingactie succesvol te laten verlopen. En dat je moet beginnen te bedelen bij je familie. Dat laatste was uitgesloten; mijn familie kríjgt zo’n boekje, die mag er niet eens voor betalen. Dat spammen deed ik wel. Tot een of andere sneuneus van een literaire website het nodig vond mijn hele actie te besmeuren. Als je in rouw bent (en dat was en ben ik dubbel, want als je wees wordt, rouw je niet om één, maar om twee doden) raakt dat je toch. Hoe glad je je rug ook scheert (gratis tip!). Dus toen nam ik het risico dat de hele actie zou mislukken door te stoppen met het echte spammen en geen Facebook-advertenties in te kopen en wat ik verder nog van plan was om deze actie te laten slagen.

Enfin, na 38 dagen is de uitkomst bekend.

Dankzij 244 geweldige mensen, jullie, gaat het boekje dat ik voor ogen heb er komen. Vandaag verschijnt op mijn 99 woorden-website het laatste ‘openbare’ stukje ‘Herinneringen’. Ik ga er van de 45 die ik tot nu toe schreef een aantal weggooien, omdat ik ze niet goed genoeg vind. Ik ga er de komende anderhalve maand een dikke 60 bij schrijven (plus: foto’s scoren). En voor de herfstvakantie ligt het boekje op de mat bij iedereen die mij hielp.

Nog een paar uur.

Dan is mijn eerste crowdfundingactie afgesloten en geslaagd.

Dan zeg ik tegen minimaal 244 mannen en vrouwen: dank jullie wel!

En hoop ik dat mijn ouders trots op me zijn.

Groet,

JanD

 

Aan Amsterdam

Outlet

Beste hoofdstad,

Het kan altijd gekker hè, bij jullie?

En nee, ik heb het niet over de ‘voortrekkersrol’ die jullie deze dagen spelen in de ashatenbroekisering van de maatschappij.

Pffff.

Geen stad ter wereld waar de mond zo fanatiek bescherming van de zwakkeren belijdt en de daad hen keihard laat doodvallen. Wat zou een homo nou liever hebben? Dat ie voortaan ‘lgbht’er’ wordt genoemd, of dat ie veilig over straat kan, hand in hand met zijn vriend? Wat zou een islamitische moeder nou liever hebben? Dat ze voortaan ‘islamitische ouder’ wordt genoemd, of dat ze wel gewoon alleen haar huis mag verlaten van haar man?

Nou dan.

Ik snap dat hypercorrecte van jullie ook nog wel, hoor. Jullie zijn onze moffen. Jullie zitten nog met een vreselijk schuldgevoel over de jaren ’40-’45 van de vorige eeuw. Toen Amsterdam de minst veilige stad van Nederland was voor joden en de (over)grootvaders van prominente Amsterdammers als Rob Oudkerk en Lodewijk Asscher in de Joodsche Raad hand- en spandiensten verrichtten voor de bezetter.

Het komt allemaal voort uit schuldgevoel.

Maar het gaat niet om een plee voor iedereen of om een ander etiketje op de lesbiënne. Enfin, daar wil ik het nu dus niet over hebben, want beter dan Nausicaa Marbe kan ik het toch niet opschrijven.

Nee, ik doel op iets anders waarmee Amsterdam aantoont definitief van het padje te zijn.

Zomergasten.

Ik mag graag de columns van Theodor Holman en Roos Schlikker lezen en zo kwam het dat ik stuitte op een bericht op de website van Het Parool over de Zomergasten-uitzending van morgenavond.

Wat blijkt?

Die wordt in Amsterdam op minimaal negen plekken op grote schermen vertoond!

In andere delen van Nederland gebeurt dat bij live-uitzendingen van wedstrijden van het EK of WK voetbal of de inhuldiging van een nieuwe koning, maar in Amsterdam gaan dus morgenavond op minimaal negen plekken mensen gezamenlijk kijken naar een tevoren opgenomen (!) uitzending van het VPRO-programma Zomergasten. In kroegen, in bioscopen, in de QFactory, in De Balie, in het Scheepvaartmuseum, you name it en er gaan morgen Amsterdammers onder het genot van een hapje en een drankje samen kijken naar het laatste interview ever met hun doodzieke burgemeester Eberhard van der Laan.

En dan denken ze in Amsterdam dat de rest van het land gek is…

Groet,

JanD

PS. Het kan nog net.

 

 

Aan Gordon Heuckeroth

Sale

Beste Gordon,

Hahaha.

Achgossie.

Hahahahaha.

Niks persoonlijks, hoor.

Maar hahahahahahahahahahahaha Hahahahahahahahahahahahahaha. Hahahahahahahahahahahahahaha. Hahahahahahahahahahahahahaha. Hahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaha. Hahahahahahahahahahahah. Hahahahahahahahahahahahahahahahahaha. Hahahahahahahahahahahahahahahahahaha. Hahahahahahahahahahahaha. Hahahahahahahahahahahahahahahahahahahaha. Hahahahahahahahahahahahahaha. Hahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaha. (Voor blondjes die het en internet niet snappen: klik –>hier<–)

Deze dag kan nu al niet meer stuk. Hoe lang ie ook nog duurt…

Dank daarvoor, pik.

Groet,

JanD

PS. Al stort je in je eentje 9.999.999 euro extra: no fucking way!

 

Aan Eberhard van der Laan

Beste meneer Van der Laan,

Ik moest gisteren aan Rika Jansen denken. Zwarte Riek.

Zo jammer dat ze dit niet meer heeft mogen meemaken.

Ik bedoel: zelfs ik als in Rotterdam geboren import-Fries kan haar liedje ‘Amsterdam huilt’ van de eerste tot de laatste regel meezingen. En heel Nederland het couplet.

“Amsterdam huilt waar het eens heeft gelachen
Amsterdam huilt, nog voelt het de pijn
Amsterdam huilt waar het eens heeft gelachen
Amsterdam huilt, want weg is de gein”

Op 21 januari 2016 overleed Zwarte Riek. Anderhalf jaar te vroeg om nog mee te maken dat de gein weer helemaal terug is in Amsterdam.

Want wat een geweldige grap van u!

Doen alsof er in de Stopera een ‘afdeling diversiteit’ bestaat. En dan naar De T. laten ‘lekken’ dat de ambtenaren in Amsterdam bepaalde woorden niet meer mogen gebruiken.

Homoseksuelen.

Geboren als meisje.

Vaders.

Moeders.

Echtgenoten.

Homohuwelijk.

Allemaal verboten! Wil die ‘afdeling diversiteit’ allemaal niet meer hebben. Gaan de Amsterdamse ambtenaren allemaal niet meer gebruiken. Het wordt iets als ‘lhbti’ers’, ‘bij geboorte gezien als meisje’, ‘ouder’, ‘partners’ en ‘trouwen voor mensen van gelijk geslacht’.

En verdomd, met boter en suiker trapte De Telegraaf in het nepnieuws. En daarna alle andere media.

Terwijl ze het bij ‘trouwen voor mensen van gelijk geslacht’ toch door hadden moeten hebben.

Hoezo ‘gelijk geslacht’?

Well done, meneer Van der Laan!

Die kutstad stond weer een hele dag op de kaart.

En wellicht hoorde Zwarte Riek in de hemel dat Amsterdam nog wel huilt, maar alleen van het lachen…

Groet,

JanD

PS. Zeg zondag bij ‘Zomergasten’ wel ff dat het een geintje was, anders schrijven de Asha ten Broeke-achtigen er de komende zes weken nog twaalf lovende columns over.