Aan Hans Nijenhuis

Beste Hans,

 

Ik mag graag een potje lachen om het Algemeen Dagblad, waarvan jij sinds kort de hoofdredacteur bent. Bijvoorbeeld als je een NRC Next-achtige voorpagina maakt waarin je de Britten oproept tegen een ‘Brexit’ te gaan stemmen. Of als je een column afdrukt van die hoofddoekmevrouw met dat schrijftalentdeficit.

 

Maar ik zie het ook heus wel als het AD góede dingen doet. Zo ben ik een groot fan van de rubriek ‘Het geheim van…’. Daarin onthult wekelijks een BN’er wat zijn of haar grote geheim is. Ik kan daar altijd enorm naar uitkijken, weet je dat?

 

Ik hoop dan op Mark Rutte, die het eindelijk erkent. Hoe zou dat anderen die in dezelfde kast positie zitten niet helpen bij hun worsteling? Of Wendy van Dijk die het toch maar toegeeft, van dat neustussenschot? Of Rutger Castricum, over zijn plastic haar? Daarmee doorbreek je met je krant taboe op taboe!

 

Goud!

 

Het is overigens wel zaak nog even te werken aan de inhoud van de rubriek, Hans.

 

Ik bedoel: in de laatste aflevering vertelde Josje Huisman dat ze een perfecte cappuccino wil en anders gaat mekkeren. En daarvoor had je Hans Kazàn die verslaafd blijkt aan superpittige pizza’s. En Irene Moors die het heerlijk vindt om de orde te verstoren in een verse pot pindakaas.

 

Het is het allemaal nog nét niet, Hans.

 

Groet,

JanD

PS. Mijn nieuwe boek is uit!

Aan Tunahan Kuzu

Tuun!

 

Verkeerd gegokt!

 

Jullie haalden al weer weken geleden Sylvana Simons binnen in de hoop op een paar zeteltjes bij de Tweede Kamerverkiezingen van maart 2017. En ondanks heel veel verbaal wapengekwetter in de Tweede Kamer, in de media en op jullie eigen social media-kanalen staan jullie in de peiling die EenVandaag gisteren presenteerde op nul zetels. Twee minder dan nu.

 

De Piratenpartij koos het fetish-model Linde van de Leest (artiestennaam: Ancilla Tilia) als lijsttrekker en staat twee dagen later in dezelfde peiling op één zetel. Zonder miljoenmiljard jankverhalen in de media, zonder miljoenmiljard aangiften wegens weetiveelwelkgeneuzel bij de Haagse politie, zonder miljoenmiljard smerig gemonteerde filmpjes op social-mediakanalen, gewoon met twee tieten en een goed verhaal over hoe de overheid onze privacy verkwanselt.

 

Of die Ancilla een minder onaangenaam mens is dan Sylvana kan ik niet beoordelen. Maar ze is in elk geval wel effectiever dan jullie uithangbord.

 

Of ben ik nu een racist?

 

Groet,

JanD

Aan Sjoerd Sjoerdsma

Beste meneer Sjoerdsma,

 

Gisteren noemde uw baas, Alexander Pechtold, een eventueel referendum in Nederland over uittreding van ons land uit de Europese Unie opeens een ‘Wilders-referendum’.

 

Dat is een vuil politiek trucje en aangezien dat (meer dan het bewaken van de kroonjuwelen van D66) de core-business is van uw baas, dacht ik: ik gooi er ook maar even een zuigend tweetje uit. “Als je spreekt over een ‘Wilders-referendum’ ben je echt een ongelooflijke hoop vuilnis #pechtold #intveld”. Ik weet dan namelijk dat er altijd wel een trouwe vazal van de vroegere veilingmeester het Pavlov-hondje wil spelen.

 

Die rol vervulde u gisteren, tijdens het Tweede Kamerdebat over de ‘Brexit’. “van vuilnis(zakken) weet u gelukkig alles…”, twitterde u binnen zes minuten (!) terug. U refereerde daarmee aan de vuilniszak die een fotograaf en verslaggever van het weekblad Weekend voor het politieke roddelblad Binnenhof, waarvan ik als toenmalig HP/De Tijd-hoofdredacteur een van de drie initiatiefnemers was, in 2010 voor een reportage leenden van Alexander Pechtold.

 

Da’s mooi, die Pavlov-reactie, want die biedt mij weer eens de gelegenheid te vertellen wat er in die maand voor de Tweede Kamerverkiezingen van 2010 precies gebeurde tussen Alexander Pechtold en mij.

 

Er was op 12 mei 2010 in Tripoli een vliegtuig neergestort (vlucht 771 van Afriqyah Airways) met 104 mensen aan boord, onder wie 70 Nederlanders. Er was één overlevende, het Nederlandse jongetje Ruben. Alle politieke partijen (behalve de marginale Piratenpartij) besloten uit piëteit met de slachtoffers en nabestaanden tot een campagnestop. Op zondag 16 mei ging bij mij in Eesterga de telefoon. “Met Alexander Pechtold. De campagnestop naar aanleiding van de vliegramp loopt binnenkort af. Hoe gaan u en ik dat met die vuilniszakken in de media doen?”

 

Ofwel: meneer Pechtold dacht even politiek gewin te kunnen halen uit het feit dat de redactie van Binnenhof (in navolging van keurige bladen als Propria Cures en Nieuwe Revu) in zijn vuilnis had zitten graaien en kon met het regelen van zijn moment van glorie niet wachten tot de campagnestop echt ten einde was.

 

Ik heb natuurlijk bedankt voor de eer. Als ik me laat gebruiken, wil ik er wel zelf ook een beetje van kunnen genieten. Bovendien: “PIËTÉIT!!!”

 

Maandag 17 mei 2010 zat dus een van de twee andere hoofdredacteuren van Binnenhof, Marc van der Linden van Royalty, bij Knevel en Van den Brink in een door Pechtold geregisseerd onderdeel van de uitzending tegenover uw baas.

 

Het is niet erg dat Pechtold zo’n opportunistische rat is. Ik wil alleen wel dat heel Nederland het weet.

 

En trouwens: omdat ik inderdaad een van de drie hoofdredacteuren van Binnenhof was, heb ik destijds besloten iedereen die opmerkingen in mijn richting over vuilnis maakte een halfjaar z’n goddelijke gang te laten gaan. Wie er daarna nog op terug zou komen (doorgaans zijn dat de zwaar gefrustreerde dwangbuiskandidaten) gaf ik een block. U bij deze dus ook.

Kunnen we niet meer DM’en.

 

Groet,

JanD

Aan Hans Laroes

Beste Hans,

Soms wordt het een mens weleens te veel.

Ik zag dat gisteren gebeuren bij mijn matti Ebru Umar.

Jeweetwel, die keurige Nederturkse kakker uit Rotterdam die tot grote schrik van haar familie na twee keurige kakkersopleidingen ontdekte dat ze van de corporate wereld niet gelukkig werd, door Theo van Gogh werd ontdekt als columniste en die sinds 2 november 2005 een column in Metro heeft.

Maar ook het schreeuwmeisje, dat in haar eentje de gevolgen van wat ze schrijft moet dragen. In elkaar geslagen door een stel Nedermocro’s in Amsterdam, continu bedreigd en uitgekafferd door Nedermocro’s in Amsterdam, vastgezet in Turkije, landarrest gekregen in Turkije, verdachte in een strafzaak in Turkije, eigenares van een huis in Amsterdam waar tijdens dat landarrest werd ingebroken en (onder meer) ‘hoer’ op de muur werd gekalkt en toen ze gisteren aan het verhuizen was omdat ze omwille van haar veiligheid Amsterdam moet ontvluchten, jatten twee Nedermocro’s uit een groepje intimiderend uitschot haar telefoon.

En toen twitterde Ebru, het schreeuwmeisje: “KUTMOCROS IK HAAT JULLIE IK HAAT JULLIE IK HAAT JULLIE IK HAAT JULLIE EN IK HAAT JULLIE MOSLIMBROEDERS EN ZUSTERS OOK> FUCK YOU ALL”.

Ik vind dat zelf ook weinig fijnbesnaard.

En een beetje dom dat ze vergat het over ‘CRIMINELE KUTMOCROS’ te hebben.

Want natuurlijk snapt iedereen met een beetje empathisch vermogen in zijn donder dat ze uitsluitend criminéle kutmocro’s haat, maar ze gaf zo het twittergeteisem weer de gelegenheid de moraalridder uit te hangen of over haar rug punten bij de vriendjes in het Goedvolkreservaat te scoren.

Een van de leden van het moraalridderschap schreef, heel vilein: “Sommige mensen kunnen zo hard schreeuwen, die hebben helemaal geen telefoon nodig…”

Dat was de man die op 1 juli ad interim hoofdredacteur journalistiek wordt bij de keurige omroep KRO-NCRV. Ene Hans Laroes.

Voor iemand die weet wat het is om een mes in zijn rug gestoken te krijgen, ben je er opmerkelijk vaardig in geworden om zelf zo’n ding bij anderen naar binnen te jassen, vriend.

Groet,

JanD

Aan Sylvana Simons

Hoi Sylvaan!

Ik heb met vreugde kennis genomen van de lessen die jij ons voorhoudt in Trouw.

Vooral les 4 sprak me aan. “Je hoeft je niet te verontschuldigen voor de misdaden van een ander.”

Toen een paar jaar geleden die knullen met die Black Panther-baretjes voor het eerst de intocht van Sinterklaas kwamen verstoren, heb ik de website herstelbetalingen.nl geregistreerd. Ik vermoedde namelijk dat het hogere doel achter die malligheid niet was om Zwarte Piet een lichtbruine stroopwafelbakkes of een gele kaaskop te geven, maar om de Nederlandse staat (en dus ons) te laten boeten voor het slavernijverleden. En daartoe zou een ‘sorry’ nooit voldoen. Nee, er moesten van de Quinsy-achtigen keiharde euro’s richting iedereen die een achterachterachterachterachterkleinzoon (of -dochter) was van een slaaf.

Herstelbetalingen dus.

Dacht ik.

Maar ik blijk een aluhoedje.

Want Quinsy is stilgevallen (God bestaat!) en jij presenteert je nu als het nieuwe boegbeeld van die club. En jij zegt: je hoeft je niet te verontschuldigen voor de misdaden van een ander.

Nou, bij deze dan.

Geen ‘sorry’ voor wat destijds de rijke Nederlanders, die trouwens ook al mijn witte overoveroveroverovergrootvaders  uitbuitten, ‘jullie’ hebben aangedaan.

Groet!

JanD