Aan Sonja Dijkgraaf

My beautiful picture

Lieve ma,

Gelukkig had ik je vorige week alvast verteld wat er vandaag zou gaan gebeuren. Anders had je zaterdag, toen je in Bergambacht de krant uit je brievenbus haalde, misschien een hartaanval gekregen.

Maar ergens wist ik wel dat er tussen de paar mensen die we onder embargo informeerden één rat zou zitten. Is altijd zo. Jammer dat het uitgerekend degene was die voor de krant werkt die jij al meer dan 50 jaar leest en waarmee ik mezelf rond 1966 heb leren lezen.

Enfin, ik ga dus alsnog ‘de politiek in’.

Vanmiddag zal duidelijk worden hoe en wat precies.

Moeders maken zich altijd zorgen, maar dat hoeft niet.

Ik was altijd de kleinste van de klas. Ik heb gewerkt bij media die verguisd werden door de gevestigde orde. Ik heb daar dingen bedacht en uitgevoerd die tot een shitstorm leidden. Hé, ik verloor als hoofdredacteur een columnist aan een moslim-extremist met een kartelmes. In mijn vuilnisbak vinden ze niks.

In pa’s woorden: mij maken ze de pis niet lauw.

Ik weet dat ook jij voor het eerst in je leven niet zo goed wist wat je in maart 2017 moest gaan stemmen.

Dus ik dacht: dan ga ik dat regelen 😉

Jammer voor Pieter Omtzigt. Eén van de weinigen die wel deugt.

Kus!

JanD

Aan Hans van Mierlo

Beste meneer Van Mierlo,

Ik keek afgelopen week dat filmpje van u nog eens terug.

Toen u het opnam, was ik 4. Ik ben nu 54.

Ik heb u en de andere beroepspolitici al die jaren laten begaan. Ik heb al die jaren op beroepspolitici als u gestemd. Ik mocht de laatste jaren werk doen waarin ik de kans kreeg en greep om beroepspolitici als u te becommentariëren.

En toen sprak ik, begin november, met Bart Nijman.

De rest wordt geschiedenis.

Een mooie, zuivere, eerlijke geschiedenis.

Groet,

JanD

Aan al mijn lieve lezers (v/m)

Lieve dames en heren,

Wandelen is mijn lust en mijn leven.

Ik heb dan ook altijd eens een boekje over wandelen willen schrijven.

Maar het kwam er niet van.

Liep ik tegen een tegelwijsheid aan als ‘vertrouwen komt te voet en gaat te paard’, dan besloot ik eerst een boekje met tegelwijsheden te gaan tikken. Ontmoette ik iemand van wie ik qua ratterigheid nog wat kon leren, dan maakte ik eerst een boekje over dat soort types. Zag ik iemand bij wie het in de opvoeding was misgegaan, dan besloot ik samen met een ter zake kundige mevrouw een boekje over opvoeden te tikken. Kwam ik een collega-hoofdredacteur tegen die vanwege zijn midlifegedoe naast zijn huwelijk een relatie met een collega onderhield, dan besloot ik het type ‘sneue man’ via een boekje eens een kontje te geven. Trof ik iemand die sommige woorden niet zo goed begreep, dan gooide ik er weer een boekje over taalverwarring uit.

En zo verstreken de jaren. En bleef dat boekje over wandelen een idee in mijn hoofd.

Vorig jaar zou het er eindelijk van komen. Maar toen trof ik in een televisiestudio in Hilversum opeens een man die dringend aan vakantie toe was maar vanwege zijn drukke werkzaamheden niet weg kon. Hóp, weer een boekje. En die man reed veel te veel kilometers, dus ik dacht: neem de trein, gast! Je snapt: weer een boekje. Ik poepte ze uit alsof het allemaal maar niks was.

Vanochtend was ik in alle vroegte door de sneeuw bij Winterberg aan het wandelen en ik dacht: fuck dat wandelboekje! Over wandelen moet je niet schrijven, je moet het doen.

Dus daar ga ik.

Fijn weekend!

JanD