Aan Cornald Maas

Beste Cornald,

Gisteren kreeg ik onverwacht een ouwe gabber uit mijn schaatsmarathontijd op bezoek, dus ik kon het nieuws even niet volgen.

Maar gelukkig is er bij belangrijk nieuws altijd nog het push-bericht van het ANP. Even na half twaalf ’s avonds lichtte het scherm van mijn iPhone op en las ik: “Cornald Maas spreekt zich uit over boerkini”.

Hèhè, dacht ik.

Eindelijk.

Nadat allerlei domme deugkoeien dagenlang hadden mogen tetteren over de heilzame werking van de islamitische damesbadtent zou er eindelijk wat verstandigs uit het linkse kamp komen. Geen “de boerkini biedt de islamitische vrouw juist vrijheid” meer. Geen “de boerkini voorkomt juist huidkanker” meer. Geen “de boerkini zorgt er juist voor dat opdringerige mannen vrouwen niet betasten” meer.

Nee, wijze woorden.

Je had er immers in tegenstelling tot die apolegeetspleten een paar dagen rustig over kunnen nadenken, je hebt gestudeerd, je hebt gezien je op dit moment niet al te drukke werkzaamheden de tijd aan jezelf, dus ik verwachtte er veel van.

Tot ik je woorden las.

Je schreef: “Als ik zo op de stranden rondtuur: de boerkini zou voor velen een heilzaam concept zijn.”

En ik dacht: als dit het niveau is, als dit werkelijk het niveau is, dan moet je het ook zelf maar weten als je over een tijdje, vanwege je geaardheid, van een hoog gebouw wordt geflikkerd.

Ook een geintje natuurlijk.

Groet,

JanD

Aan mijn trouwe lezers

Beste lezers,

Vanaf nu is dinsdag lachdag bij Briefjevanjan.nl.

Er is namelijk al genoeg leed op de wereld.

Vandaag wordt de ‘lach van de dag’ bij u bezorgd door Mücahid Cihad Han. Die meneer is een Turkse evangelist. Niet van joodse of katholieke snit, zult u begrijpen. En die meneer weet, zoals zoveel Turkse meneren, alles van masturbatie. En van de kwalijke gevolgen van een en ander.

Fijne dag!

Enne… heeft niks te maken met islam. Is goeje gloof!

Groet,

JanD

PS voor de bejaarden onder u: u moet even op die lichtblauwe regel klikken. Met uw muis.

Aan Maurits Hendriks

Beste meneer Hendriks,

Dus u wilt doorgaan als chef de mission tot en met de Olympische Spelen van 2020 in Tokio?

Paar dingetjes dan.

Ten eerste: waarom heeft u de communicatie over het wegsturen van turner Yuri van Gelder zo ongelooflijk beroerd aangepakt? Eerst een vaag persbericht sturen, vervolgens dagen onzichtbaar zijn en uiteindelijk de directeur van NOCNSF een persconferentie laten geven over úw beslissing.

Ten tweede: waarom drong u zich als een wethouder Hekking op de foto toen Willem-Alexander en zijn gezin poseerden met gouden medaillewinnaar Dorian van Rijsselberghe en bleef u toen opeens niet op de achtergrond?

Ten derde: waarom stuurde u íedereen die voor de 16e augustus was uitgesport en geen medaille had gewonnen verplicht naar huis op wat een ‘losersvlucht’ ging heten? Ze mochten zelfs niet op eigen kosten blijven. Zo scheurde u hoogstpersoonlijk dat nogal geforceerde eenheidsgedrocht ‘TeamNL’ uit elkaar.

Ten vierde: waarom maakte u opeens toch een uitzondering voor zwemster Ranomi Kromowidjojo? Omdat haar vriendje goud won? Ach, Inge Dekker had zo ook wel een goede reden, dunkt mij…

Ten vijfde: waarom gaf u media in uw interview op de laatste dag de kans in de kop te zetten dat u teleurgesteld was over het aantal medailles, terwijl die top 10-plek in het medailleklassement dichterbij was dan ooit?

Ten zesde: hoe vond u zelf nou écht dat het ging?

Groet,

JanD

Aan Giovanni Guidetti

Beste meneer Guidetti,

Hoewel ik elke nacht maar kort slaap, hecht ik aan mijn nachtrust. En hoezeer ik ook van sport houd, ik kom er niet speciaal voor mijn bed uit. De enige keer dat ik me kan herinneren was als jong kind. Ik mocht opstaan voor Joe Frazier tegen Mohammed Ali (voor Joe Frazier ja, want ik ben geen meeloper).

Tijdens deze Olympische Spelen deed ik het voor de tweede keer in mijn leven: voor de halve finale van het Nederlands damesvolleybalteam tegen China. Om drie uur ’s nachts ging de wekker. Waarom? Omdat we na de lange mannen uit 1996 eindelijk weer eens een nationaal team hebben dat de harten weet te stelen. En in Rio werd geschiedenis geschreven. Door de dames. Maar vooral, ook, door u. U heeft van het Nederlands damesvolleybalteam een machine gemaakt die binnen goed een jaar de kont stevig tussen de wereldtop heeft gedraaid. En u heeft briljant gecoacht. Bijna elke wissel was raak. U gebruikte de Challenges om scheidsrechterlijke beslissingen te toetsen op de goede momenten. Uw optredens, ook die in de media, waren een lichtend voorbeeld voor al uw collega’s, maar vooral voor die zoutzak van het Nederlands dameshockeyteam. U heeft Nederland weer op de kaart gezet als volleyballand.

Het sleutelwoord: passie.

Ik geloof niet in ‘vierde plaatsen met gouden randjes’. Maar voor u en de volleybaldames maak ik graag een uitzondering.

Misschien wilt u uw Ajax-collega Peter Bosz trouwens even een dvd’tje sturen met de beelden van de volleybalwedstrijd Nederland-China? Dan kan ie de volle ruim twee uur met zijn selectie bekijken. Het zou namelijk lullig zijn als Ajax rond de Kerst al uitgeschakeld is in Europa én Nederland.

Mag ik u ondertussen bedanken voor twee fantastische weken?

Saluto!

JanD

Aan Alyson Annan

Beste mevrouw Annan,

Nu is niet het moment om kritisch te zijn”, zei u na de verloren Olympische hockeyfinale tegen de verslaggever van de NOS, die zich afvroeg of de drie tegendoelpunten niet wat te gemakkelijk werden weggegeven.

Oké dan.

Laat ik het bij twee vragen houden.

De eerste: hoe kijkt u terug op uw eigen optreden in de halve finale tegen Duitsland? Waar u na vier kwarten niet door had dat er shoot-outs moesten worden genomen en u de speelsters niet oppepte voor de shoots-outs. maar vertelde dat ze nog een kwartier hadden om de overwinning veilig te stellen.

De tweede: waarom zat u gisteravond in de finale bij de shoot-outs in uw eentje als een dood vogeltje in de dug-out en stond u niet met uw speelsters op het veld om ze mentaal te steunen?

Als dit het moment wel zou zijn om kritisch te zijn, zou ik me afvragen of uw magie niet nu al is uitgewerkt.

Groet,

JanD